Veel kledingmerken adverteren met duurzaamheidsclaims voor hun producten, zoals kleding gemaakt met gerecycled textiel. Het gebruik van gerecycled textiel in kleding en textiel producten resulteert in minder vraag naar nieuwe grondstoffen en zorgt ervoor dat een deel van de enorme textielafvalberg die de kleding industrie produceert wordt gebruikt als grondstof voor nieuwe producten. Hierdoor wordt het gebruik van gerecycled textiel gezien als duurzaam en verantwoord. Maar hoe zit het met de rechten van de werkers die dit textiel recyclen? Zijn deze ook meegenomen als er een duurzaamheidskaartje wordt gehangen aan een jurk met gerecycled textiel?
In de nieuwe publicatie van Arisa, Blind spots in textile recycling: Fashion’s sustainability claims overlook workers’ rights, worden 20 fast fashion merken die gerecycled textiel gebruiken in hun productie bevraagd over in hoeverre arbeidsomstandigheden van de textiel recycling werkers in hun keten worden meegenomen hun due diligence activiteiten. Dit is gedaan door publicaties over het onderwerp van de bedrijven te bekijken en een korte survey uit te sturen. Eerdere studies hebben uitgewezen dat veel werkers in de textiel recycling industrie in zuid Azië onder barre omstandigheden werken, met veel gezondheids- en veiligheidsrisico’s, lage lonen, zonder contract en zonder sociale zekerheid. De risico’s in de internationale textiel recycling ketens zijn groot, en bedrijven die gerecycled materiaal gebruiken moeten zorgen dat de werkers in hun toeleveringsketen onder verantwoorde omstandigheden werken.
De 20 bedrijven die zijn benaderd adverteren het gebruik van gerecycled materiaal vooral als positief voor het milieu, waarbij vermeldingen over werkomstandigheden worden weggelaten. Veel bedrijven hebben überhaupt geen zicht op de keten van het gerecyclede materiaal, geven excuses voor het niet verantwoord meenemen van dit deel van hun keten in hun due diligence activiteiten, of leggen zelfs de verantwoordelijkheid bij hun leverancier. Er is nog veel onbekend bij de bedrijven, terwijl er een noodzaak is om het gebruik van gerecycled materiaal vanuit een arbeidsrechten en mensenrechten perspectief te benaderen, naast milieuoverwegingen.
Lees hier meer over in hoeverre de 20 fast fashion bedrijven de rechten van textiel recycling werkers erkennen in hun toeleveringsketen.
Deze publicatie is onderdeel van een miniserie over textiel recycling. Eerder verschenen: The Fast Fashion Waste Mountain over de groeiende kledingafvalberg en reis van inzameling naar hergebruik, recycling en vuilnisbelt; The human cost of textile recycling: Case study India, over de verborgen kant van textiel recycling in India; en The human cost of textile recycling: Case study Pakistan, welke een inkijkje geeft in de textiel recycling industry in Pakistan.
